Pewnego kwietniowego poranka, jak co dzień, wyszłam z moją małą córeczką na spacer. Mieszkamy na zwykłej wsi, w zwykłym domku pod lasem. Na naszych małych-wielkich wyprawach córeczka wprost uwielbia mnie obdarowywać "skarbami", zdobyczami natury
Wkładając do kieszeni kolejny, zwiędnięty od jej małych rączek kwiatek, zaczęłam sobie marzyć, zastanawiać się, cicho myśląc, jakby to było, gdyby kwiaty żyły wiecznie. Przecież to nie możliwe, więdną bez wody, starzeją się jak ludzie, poprostu przemijają. Możemy oczywiście zrobić zdjęcie i za kilka lat odtworzyć na ekranie naszego komputera, fotografii- ale kto dziś wywołuje zdjęcia, jeszcze w dodatku kwiatków
Zostaje nam pamięć. Pamięć chwili, w której dana osoba nas obdarowywuje, pamięć uroczystości w której ów kwiat dostajemy. Moment zaślubin - bukiet ślubny! O ten to ma dobrze, bo jest zawsze uwieczniany na zdjęciach i szczyci się dostojnością w ślubnym albumie. W większości niestety, kwiaty lądują w koszu na śmieci lub bardziej humanitarnie w kompostowniku, poprostu więdną. Zasuszyć? Też można, ale tona kurzu jaką zbierzemy za kilka lat zmusi nas do zutylizowania ów pamiątki. I oświeciło mnie.
Czule trzymając w rękach malutki bukiecik błękitnych niezapominajek, wręczonych przed minutą od mojej pierworodnej, padły magiczne, dudniące po dziś dzień słowa: "mamusiu możesz je przecież mieć na zawsze!".
Jej małe niebieskie oczka, pełne wiary w szczerość i moc swych słów, dziecięca lekkość z jaką je wypowiedziała, dały mi gotowy pomysł na spełnianie się, plan na moje życie, na zatrzymanie chwili.
Zaczęłam zatapiać naturę w ,,szkle".
Wszystkie kwiaty, rośliny oraz owady
jakie zbieram do mych dzieł są z mojego ogrodu, lasu, mojej łąki. Nic nie jest kupowane
Wszystkie rzeczy robię z miłością, starannością, dlatego też dzieła, które tworzę, posiadają bardzo dobrą energię
Tworzę dla przyjemności, relaksu, wyższej idei, a biżuteria jest tylko wypadkową zlepku moich pasji.
